Sonet rozpoczyna się, gdy Milton zwraca się do swojego Ojca Niebieskiego, wyrażając swoją wdzięczność za wiele błogosławieństw, które otrzymał przez całe życie, pomimo wyzwań, przed którymi stoi obecnie. Przyznaje, że Bóg udzielił mu „światła niebieskiego” w postaci oświecenia intelektualnego i duchowego, które umożliwiło mu realizację powołania poetyckiego i służenie jako naczynie boskiego natchnienia.
Jednak Milton ubolewa nad utratą fizycznego wzroku, którą określa jako „brak światła”. Zdaje sobie sprawę z ograniczeń i niedogodności, jakie ślepota nakłada na jego codzienne życie, w tym niemożność czytania, pisania i cieszenia się wizualnym pięknem otaczającego go świata. Wyraża także swoją frustrację związaną z niemożnością wykorzystania pełnego potencjału poety, obawiając się, że ślepota może utrudnić mu skuteczne wyrażanie myśli i emocji.
Pomimo tych wyzwań Milton potwierdza swoją wiarę w Bożą opatrzność i przekonanie, że Bóg ma dla niego większy cel, nawet gdy jest on ślepy. Pocieszenie czerpie ze świadomości, że „wewnętrzne światło” Boga wciąż oświetla jego umysł i serce, umożliwiając mu trwanie w pobożności i kontynuowanie twórczości poetyckiej.
Sonet kończy się oświadczeniem Miltona, że nawet jeśli jest fizycznie niewidomy, będzie nadal szukał Boga i służył mu wszystkimi pozostałymi zmysłami i zdolnościami. Wyraża nadzieję, że Bóg będzie go prowadził i inspirował, pozwalając mu wykorzystać swoją ślepotę jako szansę na duchowy wzrost i poetycką przemianę.
Ogólnie rzecz biorąc, „On His Blindness” ukazuje głębokie poczucie straty Miltona, jego walkę z ograniczeniami narzuconymi przez jego stan fizyczny i jego niezachwianą wiarę w Boży plan dla jego życia. Sonet jest przykładem odporności i determinacji Miltona, a także jego wiary w to, że nawet w obliczu przeciwności losu może znaleźć sens, cel i poetycką inspirację.