Zwrotki 1-6:
Wiersz rozpoczyna się opisem tętniącego życiem miasta, w którym ludzie niestrudzenie realizują różne cele i ambicje, ale często kończą się rozczarowaniem. Johnson wprowadza pogląd, że ludzkie życzenia są często błędne, co prowadzi do niezadowolenia i cierpienia.
Zwrotki 7-10:
Johnson ilustruje tę kwestię, przedstawiając kilka przykładów osób, z których każda ma odrębne ambicje. Należą do nich zdobywca (Karol XII ze Szwecji), mąż stanu (kardynał Wolsey), filozof (Cicero), poeta (Dryden) i królowa piękności (Helenka Trojańska). Pomimo swoich osiągnięć lub zewnętrznych cech, osoby te ostatecznie spotykają się z porażką lub rozczarowaniem.
Zwrotki 11-28:
Poeta zagłębia się w przyczyny ludzkich niepowodzeń. Twierdzi, że ludzie to istoty wadliwe, podatne na dumę i próżność. Johnson identyfikuje kilka wad, takich jak zazdrość, zazdrość oraz pragnienie bogactwa i władzy, jako źródła nieszczęścia.
Zwrotki 29-44:
Johnson sugeruje, że kluczem do zadowolenia jest proste i cnotliwe życie. Krytykuje pogoń za nadmiernymi przyjemnościami, bogactwem i sławą, argumentując, że ostatecznie prowadzą one do rozczarowania i nieszczęścia.
Zwrotki 45-60:
W końcowej części wiersza Johnson przedstawia stoicką perspektywę. Zachęca jednostki do zaakceptowania ograniczeń ludzkiej egzystencji i znalezienia pocieszenia w dążeniu do cnót i pokornego życia. Przypomina czytelnikom, że jedyną prawdziwą satysfakcją jest prowadzenie moralnego i honorowego życia.
Ogólnie rzecz biorąc, „The Vanity of Human Wishes” oferuje filozoficzną medytację nad daremnością ludzkich pragnień i aspiracji. Johnson podkreśla znaczenie pokory, cnoty i samoświadomości jako cech niezbędnych do osiągnięcia prawdziwego szczęścia i zadowolenia w życiu.