- Egocentryzm: Duma prowadzi do skupienia się na sobie, a nie na Bogu czy innych. Może to skutkować brakiem współczucia, egoizmem i pragnieniem bycia podziwianym i chwalonym.
- Nieposłuszeństwo: Pycha może prowadzić do odmowy poddania się władzy Boga lub władzy innych osób. Może to skutkować buntem, nieposłuszeństwem i brakiem szacunku dla innych.
- Zazdrość: Duma może prowadzić do pragnienia tego, co mają inni, zamiast zadowalania się tym, co się ma. Może to skutkować zazdrością, zazdrością i brakiem wdzięczności.
- Gniew: Duma może prowadzić do gniewu, gdy czyjeś pragnienia nie są spełnione lub gdy zagrożone jest czyjeś ego. Może to skutkować wybuchami złości, przemocą i brakiem samokontroli.
- Kłamstwo: Duma może prowadzić do kłamstwa w celu ochrony własnego wizerunku lub reputacji. Może to skutkować nieuczciwością, oszustwem i brakiem wiarygodności.
- Plotki: Duma może prowadzić do plotek, które mają na celu poczucie wyższości nad innymi lub ich poniżenie. Może to skutkować oszczerstwami, obmową i brakiem szacunku dla innych.
- Chwalebność: Duma może prowadzić do przechwalania się swoimi osiągnięciami lub majątkiem. Może to skutkować arogancją, zarozumiałością i brakiem pokory.
- Brak skruchy: Pycha może prowadzić do braku skruchy, gdy ktoś postąpi źle. Może to skutkować zatwardzeniem serca, niechęcią do przyznania się do błędów i brakiem rozwoju.
Choć duma może mieć destrukcyjny wpływ na życie człowieka, należy pamiętać, że nie jest to cecha wrodzona. Dumę można pokonać pokorą, która jest przeciwieństwem dumy. Pokora wiąże się z uznaniem własnych słabości i ograniczeń oraz poleganiem na Bogu w kwestii siły i przewodnictwa. Rozwijając pokorne serce, ludzie mogą przezwyciężyć grzeszne skłonności wynikające z pychy i prowadzić bardziej prawe i satysfakcjonujące życie.