Cooley argumentował, że jaźń po drugiej stronie lustra to proces składający się z trzech etapów:
1. Wyobrażamy sobie, jak wyglądamy w oczach innych.
2. Interpretujemy reakcje innych na nas.
3. Rozwijamy obraz siebie w oparciu o naszą interpretację reakcji innych.
Na przykład, jeśli uważamy, że inni postrzegają nas jako inteligentnych, prawdopodobnie rozwiniemy w sobie pozytywną samoocenę. Jeśli jednak myślimy, że inni postrzegają nas jako głupich, prawdopodobnie rozwinie się u nas negatywna samoocena.
Teoria siebie w lustrze wywarła wpływ na socjologię i psychologię. Używano go do wyjaśnienia szerokiego zakresu zjawisk, takich jak poczucie własnej wartości, lęk społeczny i uprzedzenia.
Oto niektóre z kluczowych punktów teorii jaźni w lustrze:
* Nasza samoświadomość nie jest stała, lecz stale się zmienia w zależności od naszych interakcji z innymi.
* Na sposób, w jaki siebie postrzegamy, wpływa nasza kultura, nasza klasa społeczna i nasze osobiste doświadczenia.
* Teoria siebie w lustrze może pomóc nam zrozumieć, jak jesteśmy postrzegani przez innych i jak możemy zmienić naszą samoświadomość.
Krytyka teorii siebie w lustrze
Teoria siebie w lustrze była krytykowana z wielu powodów. Niektórzy krytycy twierdzą, że teoria jest zbyt uproszczona i nie uwzględnia złożoności ludzkiej samoświadomości. Inni twierdzą, że teoria ta jest zbyt skupiona na jednostce i nie uwzględnia kontekstu społecznego, w którym kształtuje się samoświadomość.
Pomimo tej krytyki teoria siebie w lustrze pozostaje cennym narzędziem pozwalającym zrozumieć, jak jesteśmy postrzegani przez innych i jak możemy zmienić naszą koncepcję siebie.