* Brak wilgoci: Wilgoć jest głównym winowajcą pogorszenia marmuru. Woda może przenikać do porów marmuru i zamrażać, rozszerzając i powodując pęknięcia. Proces ten, znany jako Frost Weathering, może z czasem znacznie uszkodzić posąg. Pustynie to wyjątkowo suche środowiska, minimalizując ryzyko wietrzenia mrozu i innych szkód związanych z wodą.
* Zmniejszone reakcje chemiczne: Woda deszczowa, szczególnie na obszarach zanieczyszczonych, jest często kwaśna. Ten kwaśny deszcz może reagować z węglanem wapnia u marmuru, powodując reakcję chemiczną, która kroczy powierzchnię. Brak deszczu w pustynnym środowisku znacznie zmniejsza ten proces wietrzenia chemicznego.
* Ograniczona aktywność biologiczna: Mikroorganizmy takie jak glony, porost i grzyby rozwijają się w wilgotnych środowiskach i mogą przyczynić się do rozpadu marmuru. Organizmy te uwalniają kwaśne związki, które mogą erozować kamień. Suche warunki pustyni ograniczają wzrost tych organizmów, spowalniając biologiczne wietrzenie.
* Ekstremalne temperatury: Podczas gdy pustynie doświadczają ekstremalnych fluktuacji temperatury, zmiany te nie są tak szkodliwe dla marmuru, jak te doświadczone w bardziej wilgotnych środowiskach. Szybkie przesunięcia temperatury mogą powodować rozszerzenie i skurcz w kamieniu, co prowadzi do pęknięć i łuszczenia. Jednak suche powietrze na pustyni pozwala na lepszą wentylację, łagodząc skutki zmian temperatury.
Podsumowując: Połączenie niskiej wilgoci, ograniczonych reakcji chemicznych, zmniejszonej aktywności biologicznej i moderowanych fluktuacji temperatury sprawia, że suche środowisko pustynne są idealne do zachowania marmurowych posągów.