Malarstwo rzymskie:
* Perspektywa liniowa: Rzymianie byli pionierami w stosowaniu perspektywy liniowej . System ten, opracowany przez Greków, wykorzystywał pojedynczy punkt zbiegu na linii horyzontu, tworząc wrażenie głębi i recesji. Linie zbiegające się w stronę znikającego punktu sprawiały, że obiekty wydawały się mniejsze i bardziej oddalone, symulując sposób, w jaki postrzegamy świat. Technika ta była widoczna w malowidłach ściennych, takich jak te znalezione w Pompejach, gdzie elementy architektoniczne i postacie zostały przedstawione z poczuciem trójwymiarowości.
* Perspektywa lotnicza: Rzymianie również stosowali perspektywę powietrzną , gdzie obiekty w oddali wydawały się mniej szczegółowe, jaśniejsze i nieco rozmyte. Technika ta oddała efekt zamglenia atmosferycznego i przyczyniła się do ogólnego poczucia głębi.
* Nakładanie się i różnice w rozmiarze: Rzymianie wykorzystywali nakładające się postacie i przedmioty, umieszczając większe obiekty na pierwszym planie, a mniejsze w tle, aby stworzyć iluzję głębi.
* Skrót perspektywiczny: Rzymianie używali skrócenia perspektywicznego , technika polegająca na ustawianiu postaci lub obiektów w sposób sprawiający wrażenie bliższych lub dalszych, w zależności od ich położenia względem oka widza. Stworzyło to wrażenie objętości i układu przestrzennego.
Malarstwo chińskie:
* Perspektywa według miejsca docelowego: Chińscy malarze nie opierali się na perspektywie linearnej, jak ich rzymscy odpowiednicy. Zastosowali bardziej intuicyjne i elastyczne podejście . Położyli nacisk na układ kompozycyjny przekazać głębię. Obiekty bliżej widza były umieszczane niżej na płaszczyźnie obrazu, natomiast te dalej – wyżej.
* Perspektywa atmosferyczna: Podobnie jak Rzymianie, chińscy artyści posługiwali się perspektywą atmosferyczną , stosując delikatniejsze kontury i jaśniejsze kolory dla odległych elementów, aby stworzyć wrażenie przestrzennej recesji.
* Format przewijania: Długi, poziomy format przewijania chińskich obrazów pozwolił na unikalny sposób przedstawiania przestrzeni. Widz powoli rozwijał zwój, odsłaniając więcej krajobrazu lub sceny, tworząc wrażenie ciągłej przestrzeni, która rozwijała się w czasie.
* „Pusta przestrzeń” i „Przestrzeń ujemna”: Chińscy malarze przyjęli ideę „pustej przestrzeni” („bai”). ), co nie jest jedynie brakiem obrazowości, ale potężnym elementem pozwalającym widzowi wyobrazić sobie świat poza namalowaną ramą. Ostrożne wykorzystanie przestrzeni negatywnej, czyli przestrzeni wokół obiektów i pomiędzy nimi, przyczyniło się do ogólnego poczucia głębi i kompozycji.
W skrócie:
* Artyści rzymscy: Opierano się głównie na systemach geometrycznych jak perspektywa liniowa, aby stworzyć iluzję przestrzeni, co skutkuje bardziej obiektywnym i ustandaryzowanym podejściem do reprezentacji.
* Chińscy artyści: Opowiadał się za bardziej płynnym i intuicyjnym podejściem , wykorzystując rozmieszczenie, perspektywę atmosferyczną i siłę „pustej przestrzeni”, aby uzyskać w swoich obrazach poczucie głębi i atmosfery.
Obydwa podejścia skutecznie stworzyły iluzję przestrzeni, pokazując różnorodne sposoby, w jakie artyści z różnych kultur angażowali się w percepcję wizualną i reprezentację.