1. Naturalizm i szczegółowość:
Malarstwo Duccio charakteryzuje się niezwykłą dbałością o szczegóły i próbą przedstawienia postaci i scenerii w bardziej realistyczny sposób. Twarze Dziewicy i otaczających ją aniołów ukazują indywidualny wyraz i delikatny model, przekazując poczucie człowieczeństwa.
2. Wyraz emocjonalny:
W przeciwieństwie do oderwanych i stoickich postaci, często widywanych w sztuce bizantyjskiej, postacie na obrazie Duccio przejawiają całą gamę emocji. Twarz Dziewicy wyraża czułość i współczucie, podczas gdy aniołowie emanują radością i uwielbieniem.
3. Głębokość przestrzenna:
Duccio stworzył wrażenie głębi w swoim malarstwie poprzez zastosowanie perspektywy. Cofnięte łuki i płytki podłogowe sprawiają wrażenie trójwymiarowej przestrzeni, w przeciwieństwie do płaskich i dwuwymiarowych teł powszechnych w sztuce bizantyjskiej.
4. Zastosowanie światłocienia:
Duccio zastosował światłocień, technikę polegającą na subtelnej gradacji światła i cienia, aby stworzyć wrażenie objętości i realizmu. Umiejętna gra światła i cienia podkreśla trójwymiarowość postaci.
5. Indywidualizacja:
O ile sztuka bizantyjska często przedstawiała postacie wyidealizowane i powtarzalne, o tyle w malarstwie Duccio widać próbę zindywidualizowania aniołów. Każdy anioł ma unikalne rysy twarzy i postawę, co dodaje kompozycji różnorodności i dynamiki.
6. Wpływ sztuki klasycznej:
Duccio inspirował się sztuką klasyczną, zwłaszcza starożytnymi rzeźbami rzymskimi i greckimi, które kładły nacisk na naturalizm i anatomię człowieka. Wpływ ten można zobaczyć w draperiach i postawach aniołów i Dziewicy.
Podsumowując, obraz Duccio „Maesta” stanowi odejście od konwencji sztuki bizantyjskiej i wprowadza humanistyczne ideały i techniki artystyczne, które rozkwitły w epoce renesansu. Utorowało drogę rozwojowi bardziej naturalistycznej i wyrazistej emocjonalnie sztuki w malarstwie europejskim.