1. Zestawy antyiluzjonistyczne: Brecht odrzucił realistyczne scenerie i zamiast tego posługiwał się abstrakcyjnymi lub stylizowanymi scenografiami, aby zdystansować widza od iluzji rzeczywistości i zachęcić do krytycznego myślenia. Zestawy te często składały się z prostych i funkcjonalnych struktur, które można było łatwo przestawić tak, aby reprezentowały różne lokalizacje.
2. Narracje nieliniowe: Sztuki Brechta często wykorzystywały nieliniowe narracje, fragmentaryczne struktury i retrospekcje, aby zakłócać konwencjonalne techniki opowiadania historii. Ta niekonwencjonalna konstrukcja miała zapobiec biernemu zaabsorbowaniu widzów historią i zachęcić ich do aktywnej analizy wydarzeń i wątków.
3. Efekt wyobcowania (Verfremdungseffekt): Jedną z głównych cech abstrakcyjnego teatru Brechta jest „efekt wyobcowania”. Technika ta polega na przedstawianiu znanych sytuacji lub postaci w nieznany lub nieoczekiwany sposób, aby stworzyć poczucie dystansu. W ten sposób Brecht chciał zachęcić publiczność do krytycznego zbadania i zakwestionowania prezentowanych na scenie systemów społecznych, politycznych i ekonomicznych.
4. Aktorzy brechtowscy: Aktorzy w przedstawieniach Brechta często przyjmowali zdystansowany, pozbawiony emocji przekaz, unikając emocjonalnej identyfikacji ze swoimi rolami. Styl ten miał na celu niedopuszczenie do emocjonalnego uwikłania się widza w bohaterów i skupienie się na analizie poruszanych w spektaklu zagadnień społecznych i politycznych.
5. Burzenie czwartej ściany: Brecht czasami stosował technikę burzenia czwartej ściany, polegającą na tym, że aktorzy bezpośrednio zwracają się do widzów, komentując sztukę lub swoich bohaterów. Technika ta dodatkowo podkreśla sztuczność doświadczenia teatralnego i zachęca widza do aktywnego zaangażowania i krytycznej refleksji nad przedstawianymi tematami.
6. Elementy dydaktyczne: Abstrakcyjny teatr Brechta często zawierał elementy dydaktyczne, takie jak piosenki, wiersze i chóry, które wyraźnie wyrażały przesłanie polityczne lub społeczne sztuki. Elementy te wzmacniają zamierzenia edukacyjne i krytyczne spektaklu, skłaniając widza do krytycznego myślenia o poruszanej problematyce.
7. Współpraca: Brecht kładł nacisk na współpracę w procesie twórczym, angażującą aktorów, reżyserów, projektantów i dramaturgów w kształtowanie przedstawienia. To oparte na współpracy podejście pozwoliło na różnorodność perspektyw i przyczyniło się do ogólnego krytycznego i analitycznego charakteru doświadczenia teatralnego.
Ogólnie rzecz biorąc, teatr abstrakcyjny Brechta starał się rzucić wyzwanie tradycyjnym konwencjom teatralnym i zaangażować widzów w krytyczne i analityczne badanie kwestii społecznych, politycznych i ekonomicznych, dystansując ich od zaangażowania emocjonalnego i zachęcając do wzmożonego poczucia świadomości i refleksji.