W Gesamtkunstwerk Wagnera wszystkie elementy twórczości artystycznej zostały starannie zintegrowane, aby wzajemnie się wzmacniać i wzmacniać. Muzyka odegrała kluczową rolę, ale została przeplatana z innymi elementami artystycznymi, aby zapewnić widzom wielozmysłowe i wszechstronne przeżycie.
Celem Gesamtkunstwerk było przekroczenie ograniczeń poszczególnych form sztuki i osiągnięcie wyższego poziomu ekspresji artystycznej. Wagner wierzył, że łącząc różne elementy artystyczne, może stworzyć potężniejsze i oddziałujące emocjonalnie doświadczenie, które urzeka publiczność i przenosi ją w świat dzieła sztuki.
Gesamtkunstwerk stał się podstawową zasadą w operach Wagnera, zwłaszcza w jego późniejszych dziełach, takich jak „Pierścień Nibelunga” i „Parsifal”. Prace te ukazały jego innowacyjne podejście do łączenia muzyki, dramatu i elementów wizualnych, takich jak wyszukane scenografie i oświetlenie, w celu stworzenia wciągających wrażeń teatralnych.
Wagnerowska koncepcja Gesamtkunstwerk wywarła głęboki wpływ na rozwój opery i innych form sztuki na przełomie XIX i XX wieku. Zainspirowało innych artystów i ruchy, takie jak ruch symbolistyczny i Bauhaus, do zgłębienia podobnych pomysłów łączenia i syntezy różnych elementów artystycznych w celu stworzenia holistycznych i wielowymiarowych dzieł sztuki.