„Notatka o teatrze komercyjnym” W.H. Auden to skłaniający do refleksji wiersz, który zagłębia się w naturę teatru komercyjnego i jego wpływ na ekspresję artystyczną. Auden krytycznie przygląda się kompromisom, jakie wiążą się z komercyjnym sukcesem, i stawia ważne pytania o cel i wartości teatru w społeczeństwie.
Wiersz rozpoczyna się tonem rezygnacji, jak stwierdza mówca:„Musimy się kochać lub umrzeć”. To przygotowuje grunt pod późniejsze badanie napięcia między uczciwością artystyczną a sukcesem finansowym. Auden sugeruje, że teatr komercyjny przedkłada zysk nad zasługi artystyczne, co zagraża wolności twórczej artystów.
W wierszu podkreślono presję wywieraną na dramaturgów, aby dostosowali się do popularnych gustów i oczekiwań publiczności. Auden pisze:„Musimy sprawić, że społeczeństwo będzie chciało tego, czego chcemy”. To ilustruje wyzwania związane ze znalezieniem równowagi pomiędzy pozostaniem wiernym swojej artystycznej wizji, a jednocześnie zaspokajaniem potrzeb rynku. Wiersz sugeruje, że sukces komercyjny często wymaga poświęcenia ideałów artystycznych, co może prowadzić do poczucia rozczarowania i frustracji wśród artystów.
Auden podkreśla także dynamikę władzy w branży teatralnej, zwłaszcza wpływ producentów i inwestorów posiadających władzę finansową. Mówca wyraża niechęć do tych postaci, opisując je jako „wielkich”, którzy „oszukują nas na tym, co nam się należy”. Sugeruje to, że komercjalizacja teatru podważa autonomię artystów i ich zdolność do kontrolowania własnej twórczości.
Wiersz sugeruje ponadto, że teatr komercyjny utrwala cykl konformizmu, ponieważ dramatopisarze naśladują skuteczne formuły, zamiast podążać za własnym, niepowtarzalnym głosem. Auden ubolewa:„Musimy powtórzyć wyrażenia, które usłyszeliśmy”. Odzwierciedla to homogenizację przedstawień teatralnych i tłumienie kreatywności na rzecz tych, które cieszą się zainteresowaniem publiczności.
W miarę rozwoju wiersza ton Audena zmienia się z rezygnacji na bunt i nadzieję. Mówca oświadcza:„Ale nie popadajmy w przygnębienie”. Oznacza to punkt zwrotny w wierszu, ponieważ Auden zachęca artystów, aby przeciwstawili się presji komercjalizacji i pozostali wierni swojemu artystycznemu powołaniu.
Wiersz kończy się przekonującą afirmacją wagi sztuki, nawet w obliczu wyzwań komercyjnych:
„Bo chociaż jesteśmy mali, nie jesteśmy niczym”.
To mocne stwierdzenie podkreśla znaczenie ekspresji artystycznej i trwałą wartość kreatywności, niezależnie od ograniczeń narzuconych przez siły komercyjne.
Podsumowując, „Notatka o teatrze komercyjnym” W.H. Auden to przejmująca eksploracja napięć pomiędzy rzetelnością artystyczną a sukcesem komercyjnym w branży teatralnej. Poprzez swoją krytyczną analizę Auden namawia artystów, aby przeciwstawiali się konformizmowi, akceptowali swój niepowtarzalny głos i przedkładali zasługi artystyczne nad zyski finansowe. Wiersz przypomina o trwałej mocy sztuki, która podnosi na duchu, rzuca wyzwanie i inspiruje, nawet pośród wyzwań związanych z komercjalizacją.