1. Nacisk na harmonię i wdzięk: Podczas gdy Michał Anioł był znany ze swoich dramatycznych i potężnych postaci, a Leonardo da Vinci ze swojego naukowego i intelektualnego podejścia, Raphael kładł nacisk na harmonię, równowagę i wdzięk w swoich kompozycjach. Jego postacie są zazwyczaj przedstawiane w sposób spokojny i wyidealizowany, z naciskiem na piękno i elegancję.
2. Wykorzystanie koloru i światła: Raphael opanował użycie koloru i światła , tworząc świetlistą i żywą paletę, która kontrastuje z ciemniejszymi tonami preferowanymi przez innych artystów. Takie podejście nadawało jego obrazom poczucie ciepła i optymizmu, często wzmacniając poczucie piękna i spokoju.
3. Przedstawienie idealnego piękna: Podczas gdy inni artyści często przedstawiali postacie w sposób realistyczny, Raphael był znany ze swojego wyidealizowanego piękna zwłaszcza w przedstawieniach Matki Boskiej. Jego postacie były często szczegółowo przedstawiane, z nieskazitelnymi rysami i wdzięcznymi pozami, co odzwierciedlało harmonijną i zrównoważoną wizję ludzkiej doskonałości.
Należy zauważyć, że te różnice nie mają sugerować, że Raphael był „lepszy” od innych artystów, ale raczej uwypukliły jego wyjątkowy głos artystyczny i wkład. Wszyscy trzej artyści byli przełomowymi mistrzami swoich czasów i każdy wniósł do świata sztuki swój własny, odrębny styl i wizję.