1. Realistyczne przedstawienie życia codziennego: Martwe natury Chardina nie były wspaniałe ani ekstrawaganckie. Przedstawiały zwykłe przedmioty, takie jak żywność, naczynia i meble, oddając przyziemne szczegóły codziennego życia. Odzwierciedlało to wiarę Diderota w wartość codziennych doświadczeń i wagę obserwacji otaczającego nas świata.
2. Prostota i przejrzystość: Kompozycje Chardina charakteryzowały się prostotą i przejrzystością. Używał ograniczonej palety i skupiał się na uchwyceniu tekstur, form i oświetlenia swoich obiektów. Ta prostota przemawiała do uznania Diderota dla porządku i rozumu.
3. Głębokość moralna i filozoficzna: Diderot widział na obrazach Chardina coś więcej niż tylko przedmioty. Wierzył, że praca Chardina dała głębszy wgląd w kondycję człowieka. Argumentował, że skromne przedmioty odzwierciedlają „porządek” i „harmonię” panującą we wszechświecie, sugerując, że nawet w zwyczajności istnieje poczucie piękna i znaczenia.
4. Rzemiosło artystyczne: Diderot był również pod wielkim wrażeniem mistrzowskiej techniki Chardina. Chwalił niezwykłą dbałość malarza o szczegóły, subtelność malarstwa pędzla oraz sposób uchwycenia światła i cienia.
5. Podkreślanie „Naturalnego” i „Prostego”: Pisma Diderota na temat Chardin były częścią szerszego dyskursu filozoficznego, który przedkładał to, co „naturalne” i „proste”, nad ozdobne i sztuczne. Obrazy Chardina, skupiające się na przedmiotach codziennego użytku i ich prostym pięknie, doskonale ucieleśniały ten ideał.
Podsumowując, Diderot podziwiał martwe natury Chardina za ich realizm, prostotę, głębię moralną i filozoficzną, kunszt artystyczny oraz zgodność z wartościami oświeceniowymi, takimi jak naturalność i prostota.