Johan Huizinga w swojej książce „Homo Ludens” argumentuje, że zabawa jest podstawową częścią ludzkiej kultury i społeczeństwa. Według niego zabawa to „dobrowolna czynność lub zajęcie, wykonywana w pewnych ustalonych granicach czasu i miejsca, według zasad dobrowolnie przyjętych, ale bezwzględnie obowiązujących, mająca swój cel sam w sobie i towarzyszy jej poczucie radości i napięcia, świadomość «inności». „oraz tymczasowe, ograniczone zwolnienie od zwyczajnych zasad życia” (Huizinga, 1955, s. 13).
Huizinga argumentuje, że zabawa to nie tylko sposób na spędzenie czasu, ale raczej sposób na wyrażenie siebie i swojej kultury. Pisze:„Zabawa to swobodna działalność, stojąca całkiem świadomie poza «zwykłym» życiem jako «niepoważna», ale jednocześnie absorbująca gracza intensywnie i całkowicie. Jest to działalność niemająca żadnego interesu materialnego i żaden zysk nie może można przez nią zyskać. Postępuje we właściwych sobie granicach czasu i przestrzeni, według ustalonych zasad i w sposób uporządkowany. Sprzyja tworzeniu się grup społecznych, które mają tendencję do otaczania się tajemnicą i podkreślania swojej odrębności od wspólnego świata. przebraniem lub innymi środkami” (Huizinga, 1955, s. 10).
Pogląd Huizingi na zabawę jako portret społeczności sugeruje, że zabawa jest sposobem na spotkanie ludzi i wyrażenie ich wspólnych wartości i przekonań. Zabawa może być dla ludzi sposobem na poznanie swojej kultury i nawiązanie kontaktów towarzyskich z innymi. Może być także dla człowieka sposobem na ucieczkę od codzienności i poczucie wolności i radości.
Podsumowując, zabawa jest zjawiskiem złożonym i wieloaspektowym. Można go postrzegać jako formę sztuki, sposób uczenia się, formę interakcji społecznych lub sposób wyrażania siebie. Pogląd Huizingi na zabawę jako portret społeczności podkreśla społeczne i kulturowe znaczenie zabawy i sugeruje, że zabawa może być sposobem na spotkanie ludzi i wyrażenie wspólnych wartości i przekonań.