1. Wartość wewnętrzna: Sztuka ma wrodzoną wartość i piękno, niezależnie od jej przedmiotu i kontekstu. Ceniony jest za walory estetyczne, zdolność wywoływania emocji oraz moc inspirowania i dostarczania przyjemności.
2. Autonomia sztuki: Sztuka nie powinna być ograniczana oczekiwaniami społecznymi, kodeksami moralnymi ani naciskami politycznymi. Artyści mają swobodę autentycznego wyrażania siebie i odkrywania możliwości twórczych bez ciężaru zewnętrznych oczekiwań.
3. Wyraz osobisty: Sztuka jest formą osobistej ekspresji, w której artyści poprzez swoje prace przekazują swoje unikalne perspektywy, doświadczenia i emocje. Pozwala jednostkom odkrywać swój wewnętrzny świat i przekazywać go innym.
4. Doświadczenie artystyczne: Doświadczenie sztuki jest kluczowe dla tej filozofii. Kontakt ze sztuką, czy to w roli twórcy, czy obserwatora, uważany jest za wartościowe i wzbogacające działanie, które podnosi jakość życia.
5. Reakcje zmysłowe i emocjonalne: Sztuka nie ogranicza się do racjonalnego myślenia i analizy intelektualnej. Ma na celu wywołanie reakcji zmysłowych i emocjonalnych, oferując estetyczne i emocjonalne doświadczenia, które głęboko rezonują z jednostkami.
6. Integracja sztuki i życia: Sztuka jest postrzegana jako integralna część życia, a nie oddzielona od niego. Pogłębia nasze zrozumienie ludzkich doświadczeń, dodaje piękna naszemu otoczeniu i sprzyja kreatywności w różnych aspektach życia.
Filozofia „sztuka dla życia” powstała pod koniec XIX wieku i była szczególnie kojarzona z ruchem estetycznym i dekadenckim w Europie. Wywarł wpływ na inne ruchy artystyczne, takie jak symbolizm i modernizm, i nadal oddziałuje na artystów, krytyków i entuzjastów sztuki, którzy cenią sztukę ze względu na jej nieodłączne cechy i transformacyjne doświadczenia, jakie oferuje.