Wyraz emocjonalny: Muzyka umożliwiała zniewolonym osobom wyrażanie emocji i znajdowanie pocieszenia w trudnych chwilach. Śpiew pozwolił im przetworzyć swoje doświadczenia, złagodzić stres i połączyć się ze społecznością.
Połączenie duchowe: Wielu zniewolonych ludzi znajdowało pocieszenie w wierzeniach religijnych. Śpiewanie pieśni duchowych i hymnów było formą uwielbienia i sposobem na połączenie się z siłą wyższą. Te pieśni pozwoliły im stawić czoła trudom, jakie znosili i znaleźć siłę w wierze.
Opowiadanie historii: Piosenki często służyły jako forma opowiadania historii, przekazywania lekcji, tradycji i zbiorowych wspomnień z pokolenia na pokolenie. Poprzez pieśni zniewolone jednostki zachowały swoją historię i kulturę, utrzymując przy życiu swoje dziedzictwo pomimo ucisku.
Komunikacja: W niektórych przypadkach niewolnicy używali piosenek jako środka komunikacji. Na przykład wrzaski polowe były pieśniami roboczymi, które umożliwiały niewolnikom pracującym na polach komunikowanie się między sobą na duże odległości.
Opór: Śpiew był czasami formą oporu. Niewolnicy mogą używać piosenek do subtelnego wyrażania niezadowolenia, krytykowania systemu niewolnictwa lub dzielenia się zakodowanymi przesłaniami nadziei i wyzwolenia.
Mechanizm radzenia sobie: Muzyka pomagała zniewolonym osobom uporać się z fizycznymi i psychicznymi skutkami swoich doświadczeń. Śpiew dał ujście ich bólowi i pozwolił im na chwilę uciec od trudnych realiów niewolnictwa.
Ogólnie rzecz biorąc, śpiew był wieloaspektowym mechanizmem radzenia sobie zniewolonymi ludźmi. Służyło jako terapia emocjonalna, duchowe schronienie, środek więzi społecznej, narzędzie oporu i sposób na zachowanie tożsamości kulturowej.