Istnieje wiele różnych rodzajów chromatyczności, ale niektóre z najbardziej powszechnych obejmują:
* Przechodzące tony to nuty grane pomiędzy dwiema nutami diatonicznymi. Zwykle gra się je szybko i nie mają mocnego rytmu.
* Tony sąsiadujące to nuty grane powyżej lub poniżej nuty diatonicznej. Grane są zazwyczaj w tym samym rytmie co nuta diatoniczna i stwarzają poczucie napięcia.
* Appoggiaturas to nuty grane przed nutą diatoniczną. Zazwyczaj grane są w rytmie i wywołują poczucie oczekiwania.
* Zawieszenia to nuty grane w mocnym rytmie, ale nie będące częścią granego akordu. Tworzą poczucie napięcia, które ustępuje po zagraniu nuty diatonicznej.
Chromatykę można zastosować, aby dodać wiele zainteresowania i ekspresji naturalnemu śpiewowi. Używając nut chromatycznych oszczędnie i skutecznie, śpiewacy mogą tworzyć piękne i zapadające w pamięć melodie.
Oto kilka przykładów chromatyzmu w śpiewie naturalnym:
* W utworze „Somewhere Over the Rainbow” w melodii zastosowano chromatyczny ton przechodzący pomiędzy nutami „E” i „F”. Ten przelotny ton dodaje melodii odrobiny słodyczy.
* W utworze „Bridge Over Troubled Water” w melodii zastosowano chromatyczny ton sąsiadujący pomiędzy nutami „G” i „A”. Ten sąsiadujący ton stwarza wrażenie napięcia, które ustępuje, gdy melodia powraca do diatonicznej nuty „G”.
* W piosence „Hallelujah” w melodii zastosowano chromatyczną appoggiaturę przed nutą „G”. Ta appoggiatura stwarza poczucie oczekiwania, które ustępuje, gdy melodia przechodzi do diatonicznej nuty „G”.
* W utworze „Amazing Grace” w melodii zastosowano chromatyczne zawieszenie nuty „G”. To zawieszenie stwarza wrażenie napięcia, które ustępuje, gdy melodia przechodzi do diatonicznej nuty „A”.
To tylko kilka przykładów wykorzystania chromatyki w śpiewie naturalnym. Eksperymentując z różnymi nutami chromatycznymi, śpiewacy mogą tworzyć piękne i wyraziste melodie, które przykują uwagę słuchaczy.