W epoce baroku, która trwała od początku XVII do połowy XVIII wieku, skrzypce były wciąż stosunkowo nowym instrumentem i nie zawsze wykorzystywano je jako znaczącą część orkiestry. Zamiast tego częściej pojawiały się inne instrumenty, takie jak klawesyn, lutnia i altówka da gamba.
Niemniej jednak w orkiestrach barokowych używano skrzypiec, a ich liczba mogła się różnić w zależności od wielkości zespołu i stylu muzycznego wykonywanego utworu. Ogólnie rzecz biorąc, orkiestra barokowa może mieć od jednego do czterech skrzypiec, przy czym większe orkiestry mają większą liczbę skrzypiec.
Na przykład mały zespół barokowy, taki jak orkiestra kameralna, może mieć tylko jedno lub dwoje skrzypiec, podczas gdy większa orkiestra, na przykład wykonująca operę, może mieć cztery lub więcej skrzypiec. Ponadto niektórzy kompozytorzy baroku pisali konkretne dzieła, w których występowało wybitne solo na skrzypcach, takie jak koncerty i sonaty, które naturalnie wymagały co najmniej jednego skrzypiec w orkiestrze.
W sumie, choć w orkiestrze barokowej skrzypiec nie było tak dużo, jak we współczesnej orkiestrze symfonicznej, to jednak nadal stanowili ważną część zespołu, a ich obecność przyczyniła się do niepowtarzalnego i charakterystycznego brzmienia muzyki barokowej.