W idy marcowe 44 roku p.n.e. grupa rzymskich senatorów pod przewodnictwem Marka Juniusza Brutusa i Gajusza Kasjusza Longinusa spiskowała w celu zamordowania Juliusza Cezara. Wierzyli, że rosnąca siła i ambicje Cezara zagrażają tradycyjnym wartościom i instytucjom Republiki Rzymskiej.
Zabójcy ustawili się w Senacie, gdzie podczas sesji planowali zrealizować swój spisek. Gdy Cezar wszedł do Senatu, podeszli do niego spiskowcy, którzy go otoczyli. Kilku senatorów wyjęło sztylety i zaczęło dźgać Cezara, który był nieuzbrojony i zaskoczony. Według legendy Brutus był jednym z ostatnich zabójców, którzy uderzyli Cezara, który wypowiedział słynne ostatnie słowa:„Et tu, Brute?” („Ty też, Brutusie?”) Z niedowierzaniem i zdradą.
Cezar upadł u podstawy posągu swojego poprzednika Pompejusza, który był jego rywalem. Rozlew krwi w Senacie oznaczał koniec życia Cezara i znacząco zmienił bieg historii Rzymu.
Idy marcowe stały się symbolem zdrady i intryg politycznych w kulturze rzymskiej, a wydarzenie to jest pamiętane jako punkt zwrotny w przejściu Republiki Rzymskiej do Cesarstwa Rzymskiego.