1. Nieoczekiwana interwencja Sherlocka Holmesa: Plan doktora Roylotta opiera się na założeniu, że nikt nie będzie podejrzewał jego zaangażowania ani interwencji. Jednak Sherlock Holmes dzięki swoim bystrym obserwacjom i wnioskom przejrzał fasadę pozornie przypadkowej „cętkowanej bandy” i zidentyfikował prawdziwego winowajcę.
2. Zaradność Helen Stoner: Doktor Roylott nie docenił odwagi i inteligencji Helen Stoner. Choć początkowo uwięziona, Helen znajduje sposób, aby zasygnalizować pomoc, przecinając linę dzwonka, co ostrzega Holmesa o niebezpieczeństwie.
3. Nieprzewidziane konsekwencje „cętkowanego pasma”: Plan doktora Roylotta, skupiający się na uciszeniu Helen Stoner, prowadzi do niezamierzonych konsekwencji w postaci jego własnej śmierci. Jadowity wąż przeznaczony dla Heleny ostatecznie go zabija, gdy ten próbuje go odzyskać po tym, jak Holmes zaalarmował go o zagrożeniu.
4. Nieprzewidywalność „cętkowanego pasma”: Doktor Roylott założył, że wąż będzie działał przewidywalnie i zaatakuje tylko Helenę. Jednak ciepło liny od dzwonka przyciąga węża, co powoduje jego nieoczekiwany atak na doktora Roylotta.
W istocie plan przynosi odwrotny skutek, ponieważ zależy od szeregu założeń i czynników, które okazują się błędne:
* Niedocenianie zdolności Holmesa: Bystry intelekt i dedukcje Holmesa całkowicie rozbijają starannie stworzoną iluzję doktora Roylotta.
* Niedocenianie odporności Helen: Zaradność i odwaga Helen w połączeniu z jej zaufaniem do Holmesa udaremniają plan doktora Roylotta.
* Nieprzewidywalna natura „broni”: Jadowity wąż, choć przeznaczony dla Heleny, ostatecznie staje się narzędziem śmierci doktora Roylotta.
Plan doktora Roylotta, kierowany chciwością i złośliwością, ostatecznie kończy się niepowodzeniem z powodu nieprzewidywalnego charakteru wydarzeń i nieoczekiwanej interwencji innych. Służy to jako dobitne przypomnienie o ograniczeniach kontroli i konsekwencjach błędnych obliczeń.