W latach 70. i 80. wytwórnie płytowe były bardziej zainteresowane sprzedażą całych albumów niż pojedynczych singli.

To stwierdzenie nie jest całkowicie dokładne. Chociaż prawdą jest, że w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych single były głównym formatem wydawania muzyki, a albumy często postrzegano jako kompilacje odnoszących sukcesy singli, w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku nastąpiła zmiana w kierunku skupienia się na albumach.

Do tej zmiany przyczyniło się kilka czynników, w tym rozwój stacji radiowych zorientowanych na albumy z rockiem (AOR) i rosnące wyrafinowanie sprzętu audio, który pozwolił słuchaczom docenić niuanse i złożoność pełnometrażowych albumów. W rezultacie artyści i wytwórnie płytowe położyli większy nacisk na tworzenie spójnych i dobrze wykonanych albumów, a single stały się drugorzędne w stosunku do ogólnego wrażenia z albumu.

Jednak w latach 80. wahadło zaczęło się odchylać w stronę singli, w dużej mierze dzięki rozwojowi MTV i zwiększonemu naciskowi na teledyski. Singiel ponownie stał się znaczącym narzędziem promocyjnym dla artystów i wytwórni płytowych, a wiele piosenek, które wcześniej były utworami albumowymi, stało się hitami dzięki ekspozycji w MTV.