Oto jak to działa:
1. Kluczowy podpis :Każdy ton główny lub molowy ma określoną sygnaturę tonacyjną, która składa się z krzyżyków (#) lub bemolów (b) dodanych do pięciolinii. Niższy ton ma zazwyczaj więcej spłaszczonych lub mniej ostrych znaków w swojej sygnaturze w porównaniu do wyższego tonacji.
2. Nota toniczna :Toniczna nuta tonacji jest głównym punktem odniesienia i nadaje jej tożsamość. Dolny klawisz ma niższą nutę toniczną. Na przykład, jeśli utwór jest w tonacji C-dur (bez krzyżyków i bemolów), przejście do tonacji G-dur (jedno bemole) obniża nutę toniczną.
3. Nazwy notatek i odstępy czasu :Podczas transpozycji utworu do tonacji niższej nazwy nut odpowiednio się zmieniają. Wszystkie nuty oryginalnej tonacji są przesuwane w dół o ten sam odstęp (np. o cały krok lub pół tonacji), aby dopasować je do nowej tonacji.
4. Przypadki :Przy zmianie tonacji na niższą tonację może zaistnieć potrzeba dostosowania tonacji przypadkowej (#, b lub naturalne), aby zapewnić dokładne odstępy między nutami.
5. Progresje akordów :Progresje akordów w oryginalnej tonacji są transponowane do nowej, niższej tonacji, przy zachowaniu ich funkcji harmonicznych i relacji.
Używanie niższych tonacji może mieć konsekwencje muzyczne, takie jak tworzenie mroczniejszej, łagodniejszej lub bardziej zrelaksowanej atmosfery w porównaniu z wyższymi tonami. Muzycy często wybierają niższe tonacje dla wokalistów o niższych zakresach, instrumentów lepiej dostosowanych do niższych tonów lub w celu uzyskania określonych efektów muzycznych.