Kiedy muzycy wykonują fragment legato, dbają o to, aby każda nuta przechodziła w następną bez zauważalnych przerw. Stwarza to poczucie płynności, ekspresji i muzycznej spójności. Gra legato polega na połączeniu precyzyjnej techniki palcowej, kontroli dynamiki i starannego frazowania.
Aby osiągnąć efekt legato, muzycy mogą stosować różne techniki, takie jak:
1. Finger Legato:Technika ta polega na użyciu palców tej samej ręki do grania kolejnych nut na pojedynczej strunie instrumentu strunowego lub na kolejnych klawiszach klawiatury, bez podnoszenia palców pomiędzy nimi.
2. Legato nadgarstkowe:Technika ta polega na użyciu nadgarstka do płynnego przejścia pomiędzy nutami, szczególnie w przypadku instrumentów dętych, takich jak flet czy klarnet.
3. Bow Legato:Grający na smyczkach używają ciągłego ruchu ukłonu, aby łączyć nuty bez oddzielnych uderzeń.
4. Legato głosu:Śpiewacy płynnie i płynnie łączą nuty wokalne, zachowując spójny ton i frazowanie.
5. Legato z pedałem:W przypadku fortepianu użycie pedału podtrzymania pomaga wydłużyć brzmienie nut, umożliwiając uzyskanie efektu legato w przypadku wielu nut lub głosów.
6. Nakładające się nuty:W muzyce polifonicznej nakładanie się końca jednej nuty na początek następnej może zapewnić płynne przejście.
Legato jest powszechnie kontrastowane ze staccato, które wskazuje na oderwany lub oddzielony styl gry. Do tworzenia różnych interpretacji i efektów muzycznych w kompozycjach wykorzystywane są zarówno techniki legato, jak i staccato.
W zapisie muzycznym legato jest często oznaczone łukiem (zakrzywioną linią łączącą dwie lub więcej nut) lub znakiem tenuto (poziomą linią nad nutą).
Ogólnie rzecz biorąc, gra legato dodaje występom muzycznym wdzięku, lirycznego i płynnego charakteru, umożliwiając muzykom wyrażanie melodii i emocji z większymi emocjami i muzykalnością.