Monofonia: To najprostsza faktura, składająca się z pojedynczej linii melodycznej bez akompaniamentu. Monofonię często można spotkać w muzyce dawnej, takiej jak chorał gregoriański.
Homofonia: Tekstura ta składa się z melodii, której towarzyszą akordy. Homofonia jest najczęstszą teksturą w zachodniej muzyce klasycznej.
Polifonia: Tekstura ta składa się z dwóch lub więcej niezależnych linii melodycznych, które są odtwarzane jednocześnie. Polifonia jest często spotykana w muzyce renesansu i baroku.
Heterofonia: Ta faktura jest podobna do polifonii, ale linie melodyczne nie są tak niezależne. Heterofonia jest często spotykana w tradycyjnej muzyce z całego świata.
Aleatoryczny: Tekstura ta zawiera elementy przypadku lub losowości. We współczesnej muzyce klasycznej często można spotkać muzykę aleatoryczną.
Dron: Tekstura ta składa się z przedłużonej nuty lub akordu granego w całym utworze. Muzykę dronów często można znaleźć w indyjskiej muzyce klasycznej i innych tradycyjnych utworach muzycznych.
Klaster: Tekstura ta składa się z grupy nut, które są odtwarzane jednocześnie, bez względu na tradycyjne zasady harmoniczne. Muzyka klasterowa jest często spotykana we współczesnej muzyce klasycznej.
Masa dźwięku: Tekstura ta składa się z gęstej masy dźwięku, która powstaje w wyniku jednoczesnego grania dużej liczby nut. We współczesnej muzyce klasycznej często można spotkać dźwiękową muzykę masową.
Cisza: Tekstura ta polega na braku dźwięku. Cisza jest często używana we współczesnej muzyce klasycznej w celu stworzenia poczucia napięcia lub dramatyzmu.