1. Brak współbrzmienia: W muzyce dysharmonicznej często unika się lub minimalizuje użycie tradycyjnych interwałów spółgłoskowych, takich jak interwały doskonałe (unison, oktawa), doskonałe kwinty i tercje wielkie/moll. Zamiast tego podkreśla dysonansowe interwały, takie jak małe sekundy, wielkie septymy i trytony, tworząc poczucie napięcia i dysonansu w muzyce.
2. Niekonwencjonalne struktury akordów: Muzyka dysharmoniczna często wykorzystuje niezwykłe lub nierozwiązane akordy, które odbiegają od typowej harmonii funkcjonalnej. Może to obejmować użycie rozszerzonych akordów, dodanych tonów, zmienionych akordów lub polichordów, które tworzą poczucie niestabilności i niejednoznaczności.
3. Akordy klastrowe: Akordy klastrowe, które polegają na układaniu wielu nut bez względu na tradycyjne zasady prowadzenia głosu, są powszechną cechą muzyki dysharmonicznej. Klastry te tworzą gęste, dysonansowe tekstury, odbiegające od konwencjonalnych struktur harmonicznych.
4. Melodie atonalne: Muzyka dysharmoniczna często zawiera atonalne linie melodyczne, którym brakuje wyraźnego środka tonalnego lub hierarchicznej organizacji tonów. Melodie te często wykorzystują interwały nietypowe w muzyce tonalnej, takie jak zwiększone sekundy lub zmniejszone tercje, co skutkuje dysonansem i nieprzewidywalnym konturem melodycznym.
5. Badanie mikrotonów: Część muzyki dysharmonicznej wkracza w sferę mikrotonów, czyli tonów mieszczących się pomiędzy tradycyjnymi dwunastoma półtonami skali chromatycznej. Zastosowanie mikrotonów dodatkowo poszerza zakres dostępnych interwałów dysonansowych, tworząc unikalne i wyraziste brzmienie.
6. Techniki awangardowe: Muzyka dysharmoniczna często łączy w sobie różne techniki awangardowe, takie jak elementy aleatoryczne, niekonwencjonalne instrumentarium, rozbudowane techniki instrumentalne czy wykorzystanie manipulacji elektronicznych. Techniki te przyczyniają się do dysonansowego i eksperymentalnego charakteru muzyki.
Muzyka dysharmoniczna rzuca wyzwanie konwencjonalnym pojęciom harmonii, tonalności i struktury melodycznej, obejmując dysonans i eksperymenty w celu stworzenia nowych doświadczeń dźwiękowych. Do kompozytorów stosujących techniki dysharmoniczne należą Igor Strawiński, Arnold Schoenberg, John Cage, György Ligeti i wielu współczesnych kompozytorów odkrywających nowe granice ekspresji muzycznej.