1. Personel :Zestaw pięciu poziomych linii zwanych pięcioliniami, na których umieszczane są nuty reprezentujące wysokość dźwięku.
2. Klucz :Symbol umieszczony na początku pięciolinii, wskazujący odniesienie do wysokości dźwięku dla różnych instrumentów muzycznych lub głosów. Typowe klucze obejmują klucz wiolinowy (klucz G) i klucz basowy (klucz F).
3. Notatki :Symbole nut są umieszczone na pięciolinii, aby reprezentować różne wysokości. Głowice nutowe mogą być wypełnione (dla całych, półnut i ćwierćnut) lub niewypełnione (dla nut ósemkowych, szesnastych i trzydziestych drugich) i mogą być umieszczane na pięciolinii lub pomiędzy nimi.
4. Pnie :Linie dołączone do nagłówków nut, które wystają nad lub pod nimi, wskazując czas trwania nuty.
5. Flagi i belki :Flagi to małe pociągnięcia przymocowane do łodyg, zmniejszające liczbę nut w długich rytmach. Belki łączą łodygi kolejnych nut o jednakowym czasie trwania.
6. Linie kreskowe :Pionowe linie narysowane na pięciolinii w celu zaznaczenia odstępów czasowych oraz początku/końca fraz lub sekcji muzycznych.
7. Sygnatury czasowe :Pojawia się na początku partytury i wskazuje wartość nuty oraz puls dla każdego taktu. Typowe metrum obejmuje 4/4 (cztery uderzenia na takt z ćwierćnutami jako uderzeniami), 2/4 (dwa uderzenia na takt z ćwierćnutami jako uderzeniami) i tak dalej.
8. Kluczowe podpisy :Symbole umieszczone na początku partytury, wskazujące środek tonalny oraz wszelkie krzyżyki i bele, które należy konsekwentnie dodawać do określonych nut w całym utworze.
9. Przypadki :Symbole dodane obok nut w celu zmiany ich tonu na ostry (#), płaski (b), podwójny ostry (x) lub podwójny ostry (bb) w odniesieniu do określonej sygnatury tonacji.
10. Dynamika :Symbole wskazujące, jak głośno lub cicho należy odtwarzać fragment muzyczny. Przykłady obejmują forte (f) dla głośnego, fortepian (p) dla cichego, crescendo (cresc.) dla stopniowego zwiększania głośności i diminuendo (dim.) dla stopniowego zmniejszania głośności.
11. Tempo i ekspresja :Oznaczenia metronomu (np. ♩ =120) określają żądaną prędkość utworu w uderzeniach na minutę. Wyraziste oznaczenia tekstowe, takie jak dolce (słodki), vivace (żywy) lub con brio (z wigorem), dostarczają bardziej szczegółowych wskazówek interpretacyjnych.
12. Artykulacja :Symbole artykulacji, takie jak staccato (krótkie, oddzielone nuty), legato (gładkie, połączone nuty), akcent (^), tenuto (przedłużona nuta) i marcato (zaznaczone, mocno akcentowane) wskazują, w jaki sposób należy grać nuty.
Te znaki muzyczne, wraz z wieloma innymi, tworzą język zapisu muzycznego. Dzięki prawidłowemu zrozumieniu i interpretacji tych symboli muzycy mogą dokładnie wykonać lub odtworzyć muzyczne idee i emocje zamierzone przez kompozytora.