Większość muzyków rozpoczęła naukę w młodym wieku, często jako praktykanci u uznanych muzyków. Ci uczniowie uczyli się podstaw teorii muzyki i ćwiczyli grę na instrumentach przez wiele godzin każdego dnia. Często występowali także publicznie, zdobywając cenne doświadczenie i ekspozycję.
Oprócz formalnego wykształcenia wielu muzyków czerpało także wiedzę z tradycji ludowych. Muzyka ludowa była często przekazywana z pokolenia na pokolenie, a muzycy uczyli się nowych piosenek i technik, słuchając starszych muzyków i grając ze nimi.
Niektórzy muzycy mieli także szczęście zdobyć wyższe wykształcenie muzyczne. W XVII i XVIII wieku w Europie istniało kilka prestiżowych szkół muzycznych, m.in. Conservatorio di Santa Maria di Loreto w Neapolu i Konserwatorium Paryskie. Szkoły te zapewniały rygorystyczną edukację w zakresie teorii muzyki, kompozycji i wykonawstwa.
Niezależnie od pochodzenia wszystkich muzyków baroku łączyło jedno:głęboka miłość do muzyki. Pasjonowali się grą na instrumentach i dzieleniem się swoją muzyką z innymi. Ta pasja sprawiła, że stali się odnoszącymi sukcesy muzykami i dzięki temu ich muzyka żyje przez wieki.