1. Pedał Swell (pedał ekspresji): Większość organów posiada pedał głośności lub pedał ekspresji, który steruje przesłoną pudła rezonansowego otaczającego grupę piszczałek. Naciśnięcie pedału spęcznienia stopniowo otwiera puszkę, zwiększając objętość zamkniętych rur. Pozwala na płynny efekt crescendo lub decrescendo podczas gry.
2. Tremulant i Voix Celeste: Są to specjalne przystanki, które tworzą odpowiednio subtelny efekt falowania lub dźwięk przypominający refren. Dodają głębi i ruchu brzmieniu organów oraz mogą pomóc w uwydatnieniu muzycznych fraz lub fragmentów.
3. Zmiany w rejestracji: Gra różnymi kombinacjami dźwięków o różnej głośności i tonie umożliwia organiście uzyskanie dynamicznej kontroli. Wybór głośniejszych dźwięków, takich jak pełne organy lub stroiki, w naturalny sposób skutkuje mocniejszym dźwiękiem, natomiast zastosowanie delikatniejszych dźwięków, takich jak flety lub smyczki, daje delikatny dźwięk.
4. Dotknięcie i palcowanie: Podobnie jak w przypadku innych instrumentów klawiszowych, dotyk i palcowanie organisty mogą wpływać na dynamikę. Lżejsze dotknięcie i płytkie naciśnięcie klawisza dają delikatniejszy dźwięk, natomiast mocniejsze dotknięcie i głębsze naciśnięcie klawisza prowadzą do głośniejszego i pełniejszego dźwięku. Ponadto wykwalifikowani organiści używają technik takich jak legato (nuty gładkie i połączone) i staccato (nuty oddzielone), aby stworzyć rytmiczne i dynamiczne akcenty.
5. Technika pedałowania: Oprócz dynamiki ręcznej na dynamikę może wpływać praca nóg na organach (szczególnie z pedałami basowymi). Precyzyjne sterowanie pedałami pozwala organiście akcentować nuty basowe lub grać je subtelniej, aby zrównoważyć je z manuałami.
Łącząc te techniki i efekty, organiści mogą kontrolować dynamikę i ekspresję swoich występów, tworząc zróżnicowane interpretacje muzyczne i przekazując emocjonalne cechy muzyki. Do każdej wyjątkowej kompozycji podchodzimy z dbałością o osiągnięcie odpowiedniej dynamiki w oparciu o intencję kompozytora i kontekst muzyczny.