Jaki nowy styl dynamicznego kontrastu zaczęli wpisywać do swoich partytur kompozytorzy w okresie klasycznym?

W klasycznym okresie muzycznym standaryzacja i udoskonalenie kontrastu dynamicznego przy użyciu dynamiki takiej jak crescendo, decrescendo i sforzando, oznaczone terminami takimi jak „f” (forte), „p” (fortepian), „mf” (mezzo-forte) , „mp” (mezzopiano), „sforz” (sforzando), „dim” (diminuendo) i „cresc” (crescendo) w swoich partyturach, aby wskazać określone zmiany głośności w całym utworze.