Starożytne harfy:
- Wczesne harfy datowane są na około 3500 rok p.n.e., a dowody znaleziono w starożytnej Mezopotamii i Egipcie.
- Te wczesne harfy miały prostą konstrukcję, składającą się z kilku strun rozciągniętych na drewnianej ramie.
Harfy celtyckie i średniowieczne:
- W okresie celtyckim i średniowiecznym (około V do XV wieku) harfa zyskała na znaczeniu w Europie.
- Harfa celtycka, znana również jako clàrsach, miała trójkątną ramę i często była wykonana z drewna, takiego jak wierzba lub dąb.
- Średniowieczne harfy miały więcej strun i stały się większe. Wykorzystywano je zarówno w muzyce świeckiej, jak i religijnej.
Harfy renesansowe i barokowe:
- W okresie renesansu (od XIV do XVII wieku) rozwinęła się harfa renesansowa, charakteryzująca się wdzięcznym, zakrzywionym korpusem.
- W okresie baroku (od XVII do XVIII wieku) wynaleziono harfę pedałową.
- Harfa pedałowa umożliwiała chromatyczne zmiany wysokości dźwięku poprzez regulację długości strun za pomocą pedałów obsługiwanych nożnie.
Nowoczesne harfy:
- W XIX wieku Erard i inni twórcy harf wprowadzili innowacje, takie jak pedały o podwójnym działaniu i ulepszoną konstrukcję płyty rezonansowej.
- Te postępy doprowadziły do opracowania nowoczesnej harfy koncertowej, która jest dziś używana w muzyce klasycznej.
- Nowoczesne harfy mają zazwyczaj 47 strun i są znane z bogatego, pełnego brzmienia.
Na przestrzeni swojej ewolucji harfa była wykorzystywana przez różne kultury i tradycje muzyczne, od tradycyjnej muzyki ludowej po klasyczne orkiestry. Nadal jest to instrument wszechstronny i sugestywny, urzekający słuchaczy swoimi urzekającymi melodiami.