Uważa się, że banjo pochodzi z Afryki Zachodniej, gdzie znane było jako akonting, banjar lub konde. Te wczesne banjo były robione z tykwy lub tykwy, ze skórą naciągniętą na górze i szyją wykonaną z patyka. Sznurki wykonywano ze skór zwierzęcych lub włókien roślinnych.
Banjo zostały sprowadzone do Ameryki przez niewolników w XVII i XVIII wieku. Szybko stały się popularnymi instrumentami w społecznościach afroamerykańskich i wkrótce zostały przyjęte również przez białych muzyków. W XIX wieku banjo używano w przedstawieniach minstreli i innych formach popularnej rozrywki.
Na początku XX wieku banjo stało się podstawowym instrumentem bluegrassu i innych form amerykańskiej muzyki korzeniowej. Gracze na banjo, tacy jak Earl Scruggs, Bill Monroe i Ralph Stanley, pomogli w spopularyzowaniu instrumentu i opracowaniu nowych technik gry na nim.
Obecnie banjo są używane w wielu różnych gatunkach muzyki, od bluegrass i country po folk i jazz. Wykorzystuje się je także w tradycyjnej muzyce Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej.
Banjo są zazwyczaj wykonane z drewna, z metalowym obrzeżem i skórzaną lub plastikową główką. Struny są wykonane z metalu i zazwyczaj są strojone w stroju piątej struny. Piąta struna jest nastrojona wyżej niż pozostałe i służy do tworzenia charakterystycznego „dźwięku banjo”.
Na banjo gra się palcami lub kostką. Palce służą do szarpania strun, a plektron do uderzania w nie. Gracze na banjo używają różnych technik do tworzenia różnych dźwięków, w tym rolek, zagrywek i slajdów.
Banjo są popularnymi instrumentami dla początkujących, ponieważ stosunkowo łatwo jest nauczyć się na nich grać. Są także stosunkowo niedrogie i przenośne, co czyni je dobrym wyborem dla osób, które chcą odtwarzać muzykę przy ograniczonym budżecie lub chcą mieć możliwość zabrania muzyki ze sobą, dokądkolwiek się udają.