1. Inicjacja i rozwój :Dźwięk grzmotu zaczyna się od iskry powstałej w wyniku zderzenia cząstek w chmurze burzowej lub pomiędzy chmurą a ziemią. Iskra prowadzi do powstania kanału pioruna, który ma kilka kilometrów długości i trwa tylko ułamek sekundy.
2. Fala uderzeniowa :Ponieważ kanał piorunowy szybko podgrzewa powietrze, powoduje to ogromną zmianę ciśnienia. Ta nagła zmiana ciśnienia generuje falę uderzeniową, która rozprzestrzenia się w atmosferze z prędkością ponaddźwiękową, wywołując grzmot.
3. Fale dźwiękowe i echa :Fala uderzeniowa z kanału pioruna generuje fale dźwiękowe, które rozchodzą się we wszystkich kierunkach. W miarę rozprzestrzeniania się fal dźwiękowych napotykają na swojej drodze różne obiekty i przeszkody, takie jak góry, budynki i drzewa. Obiekty te powodują, że fale dźwiękowe odbijają się, uginają i rozpraszają w różnych kierunkach, tworząc echa.
4. Dumienie o niskiej częstotliwości :Po pierwszym grzmocie następuje dudniący dźwięk, na który składają się głównie fale dźwiękowe o niskiej częstotliwości. Te komponenty o niskiej częstotliwości przenoszą więcej energii akustycznej i pokonują większe odległości w porównaniu z dźwiękami o wyższej częstotliwości. Dudniący dźwięk jest tym, co większość ludzi kojarzy z grzmotem.
5. Opóźnienie :Opóźnienie czasowe między zobaczeniem błyskawicy a usłyszeniem grzmotu pozwala określić odległość uderzenia pioruna. Ponieważ dźwięk rozchodzi się z prędkością około 343 metrów na sekundę (1125 stóp na sekundę), każde pięć sekund między błyskiem a trzaskiem wskazuje, że uderzenie pioruna nastąpiło w odległości około jednej mili (1,6 km).
Należy pamiętać, że charakterystyka grzmotu może się różnić w zależności od intensywności uderzenia pioruna, warunków atmosferycznych i otoczenia. Jednak te elementy zazwyczaj składają się na dźwięk grzmotu, którego doświadczamy podczas burzy.