Termin głośność jest często używany zamiennie z terminem dynamika, który odnosi się do zmian głośności w czasie. Dynamikę często określa się w zapisie muzycznym przy użyciu terminów włoskich, takich jak fortepian (miękki), forte (głośny), crescendo (coraz głośniej) i diminuendo (coraz ciszej).
Głośność można kontrolować za pomocą różnych czynników, w tym cech fizycznych instrumentu, techniki wykonawcy i akustyki przestrzeni, w której występuje. Na przykład trąbka jest naturalnie głośniejsza niż skrzypce, a muzyk może wydobyć głośniejszy dźwięk, grając z większą siłą lub stosując inną technikę smyczkowania. Akustyka pomieszczenia, w którym odbywa się występ, może również wpływać na postrzeganą głośność dźwięku, przy czym przestrzeń pogłosowa sprawia, że dźwięk wydaje się głośniejszy niż w suchym pomieszczeniu.
Głośność jest ważnym elementem ekspresji muzycznej i można ją wykorzystać do tworzenia różnorodnych efektów, takich jak budowanie napięcia lub tworzenie poczucia dramatyzmu. Można go również wykorzystać do wyróżnienia różnych instrumentów lub głosów w utworze muzycznym lub do stworzenia poczucia równowagi lub kontrastu pomiędzy różnymi sekcjami.