W sztukach wizualnych minimalizm pojawił się jako reakcja na ruch ekspresjonizmu abstrakcyjnego, który zdominował świat sztuki w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku. Artyści minimalistyczni, tacy jak Frank Stella, Carl Andre i Donald Judd, odrzucili emocjonalną ekspresję i malarskie gesty ekspresjonizmu abstrakcyjnego i zamiast tego skupili się na tworzeniu dzieł prostych, geometrycznych i często powtarzalnych.
W muzyce minimalizm pojawił się podobnie jako reakcja na złożoną, atonalną muzykę, która była popularna na początku XX wieku. Minimalistyczni kompozytorzy, tacy jak Steve Reich, Philip Glass i Terry Riley, odrzucili stosowanie skomplikowanych harmonii, melodii i rytmów i zamiast tego skupili się na tworzeniu dzieł opartych na prostych wzorach, powtórzeniach i stopniowych zmianach.
Zarówno sztuka minimalistyczna, jak i muzyka minimalistyczna pozostawały pod wpływem szerszego klimatu kulturowego i intelektualnego połowy XX wieku, który charakteryzował się rosnącym zainteresowaniem filozofią Wschodu, teorią systemów i eksploracją podstawowych struktur. Minimalizm stał się znaczącą siłą w świecie sztuki i muzyki, wpływając nie tylko na sztuki wizualne i muzykę, ale także na architekturę, projektowanie i inne dziedziny twórcze.