1. Okres średniowiecza i renesansu (V–XVI w.):
- Kompozytorzy i muzycy często byli związani z kościołem i instytucjami religijnymi. Wielu było zatrudnionych jako muzycy kościelni, dyrektorzy chórów lub organiści.
- Niektórzy muzycy byli zatrudniani przez zamożną szlachtę lub arystokratów jako nadworni muzycy lub artyści.
- Podróżujący muzycy, minstrele i trubadurowie również byli częścią muzycznego krajobrazu tego okresu.
2. Okres baroku i klasycyzmu (XVII-XVIII w.):
- Kompozytorzy zyskali większe uznanie i status artystów. Często byli zatrudniani przez zamożnych mecenasów, takich jak członkowie rodziny królewskiej, szlachta czy kościół.
- Kompozytorzy dworscy zajmowali prestiżowe stanowiska i cieszyli się dużym szacunkiem za swoje talenty muzyczne i kompozycje.
- Śpiewacy operowi i wirtuozi również zdobyli w tym okresie znaczną sławę i uznanie.
3. Okres romantyzmu (XIX wiek):
- Pojawiła się koncepcja „artysty romantycznego”, kładąca nacisk na indywidualną twórczość i ekspresję emocjonalną.
- Wielu kompozytorów, takich jak Beethoven, Chopin i Liszt, stało się celebrytami i słynęło z muzycznego geniuszu.
- Pianiści koncertujący i inni wirtuozi zdobyli ogromną popularność i intensywnie koncertowali w całej Europie.
4. XX wiek i później:
- Kompozytorzy i muzycy nadal cieszyli się różnym statusem społecznym. Niektórzy zdobyli znaczące uznanie, nagrody i uznanie za swoją pracę, podczas gdy inni pozostali mniej znani.
- Muzycy klasyczni, muzycy jazzowi i muzycy popularni mieli swoją publiczność i rzesze fanów.
- Rozwój przemysłu muzycznego i przemysłu nagraniowego wpłynął także na status społeczny muzyków i kompozytorów.
Warto zauważyć, że choć niektórzy kompozytorzy i muzycy zdobyli sławę i uznanie, wielu innych stanęło przed wyzwaniami, problemami finansowymi i ograniczonymi możliwościami. Status społeczny muzyków i kompozytorów może się również różnić w zależności od takich czynników, jak płeć, rasa oraz konkretny gatunek lub styl muzyczny, z którym byli kojarzeni.