1. Tekstura monofoniczna:
- Składa się z pojedynczej linii melodycznej bez towarzyszącej jej harmonii.
- Zwykle spotykany w chorałach gregoriańskich, pieśniach ludowych i muzyce wczesnośredniowiecznej.
2. Tekstura polifoniczna:
- Dwie lub więcej niezależnych linii melodycznych granych jednocześnie, tworząc złożony i przeplatający się dźwięk.
- Przykładami są kanony, motety i fugi.
3. Tekstura homofoniczna:
- Melodia, której towarzyszą akordy, z akordami podrzędnymi, które wspierają główną linię melodyczną.
- Powszechnie spotykany w hymnach, pieśniach i marszach.
4. Tekstura heterofoniczna:
- Wiele głosów lub instrumentów grających główną melodię z niewielkimi zmianami i ozdobami, co daje jednolity dźwięk.
- Jest to powszechne w muzyce ludowej i dawnej.
5. Kontrast barw:
- Tworzenie tekstury poprzez użycie różnych instrumentów lub sekcji orkiestry, takich jak smyczki, instrumenty dęte blaszane i instrumenty dęte drewniane.
- Jest to widoczne w muzyce orkiestrowej i symfoniach.
6. Tekstura skomponowana w całości:
- Ciągła faktura muzyczna bez wyraźnych podziałów na sekcje, tworząca płynny i płynny przepływ muzyki.
- Często można go znaleźć w kompozycjach i operach z epoki romantycznej.
Należy zauważyć, że tekstury te nie wykluczają się wzajemnie i można je łączyć na różne sposoby, tworząc bardziej skomplikowane i wyraziste kompozycje muzyczne.