- Starożytna Grecja: W VI wieku p.n.e. grecki filozof Pitagoras wierzył, że wszechświat składa się z zależności matematycznych, a ruch ciał niebieskich wytwarza harmonijne dźwięki. Wyobrażał sobie, że odległości i okresy obrotu planet odpowiadają nutom muzycznym, tworząc „muzykę sfer” słyszalną tylko dla osób posiadających boską wiedzę.
- Idee platońskie: Platon rozwinął tę koncepcję, łącząc ją ze swoją teorią form lub idei. Wierzył, że prawdziwe i doskonałe formy rzeczy istnieją w wyższej, niewidzialnej sferze i że muzyka sfer reprezentuje matematyczną harmonię leżącą u podstaw fizycznego wszechświata.
- Średniowieczne chrześcijaństwo: Niektórzy średniowieczni filozofowie i teolodzy chrześcijańscy interpretowali muzykę sfer jako przejaw Bożego porządku i doskonałości we wszechświecie. Pojęcie to było czasami wspominane w tekstach religijnych i dziełach sztuki, ale nie stało się znaczącą doktryną teologiczną.
- Odrodzenie renesansu: W okresie renesansu zainteresowanie wiedzą klasyczną doprowadziło do ponownego zgłębienia muzyki sfer. Astronomowie i filozofowie, tacy jak Johannes Kepler i Mikołaj Kopernik dyskutowali nad tą koncepcją, a niektóre kompozycje muzyczne próbowały nawet naśladować niebiańskie harmonie.
- Symbolika duchowa: We współczesnej duchowości muzyka sfer często symbolizuje połączenie wszystkich rzeczy, harmonię kosmosu i jedność ludzkości i wszechświata. Może budzić uczucie podziwu, zachwytu i szacunku dla tajemnic istnienia i obecności wyższego rzędu.
Chociaż muzyka sfer pozostaje raczej koncepcją symboliczną i filozoficzną niż weryfikowalnym zjawiskiem naukowym, wywarła głęboki wpływ na myśl duchową i pozostawiła trwałe dziedzictwo w sztuce, literaturze i filozofii. Sugeruje, że poza naszą percepcją i zrozumieniem we wszechświecie może istnieć transcendentna harmonia i porządek, które wielu wierzących uważa za rezonujące z ich duchowymi doświadczeniami.