Jednak gdy Beethoven zyskał uznanie i sukces, zaczął kwestionować i kwestionować konwencjonalne pojęcie szlachty. Doświadczył na własnej skórze powierzchowności i ograniczeń społeczeństwa arystokratycznego, które często ceniło rangę społeczną ponad prawdziwe zasługi. To doprowadziło go do głębszego zrozumienia szlachty jako cechy charakteru, a nie zwykłego wyróżnienia społecznego.
Muzyka Beethovena zaczęła odzwierciedlać jego rosnącą wiarę w szlachetność ludzkiego ducha i moc sztuki podnoszącą na duchu i inspirującą. Wierzył, że prawdziwa szlachetność polega na kultywowaniu wewnętrznych cnót, takich jak współczucie, uczciwość oraz przywiązanie do sprawiedliwości i godności ludzkiej.
W swoich późniejszych dziełach Beethoven często przekazywał te ideały poprzez swoją muzykę. Na przykład w swojej operze „Fidelio” podejmował tematy bezinteresowności, poświęcenia i triumfu cnoty nad uciskiem. Bohater opery, Florestan, reprezentuje postać szlachetną, ucieleśniającą te wartości i ostatecznie osiągającą wolność.
IX Symfonia Beethovena z potężnym chóralnym finałem w rytm „Ody do radości” Friedricha Schillera to kolejny godny uwagi przykład jego wizji uniwersalnej szlachetności. Symfonia celebruje jedność ludzkości i niesie przesłanie, że wszyscy ludzie mają potencjał do wielkości i szlachetności, niezależnie od ich statusu społecznego.
Podsumowując, pogląd Beethovena na szlachtę zmienił się z konwencjonalnego rozumienia opartego na hierarchii społecznej na głębszą interpretację skupioną na cechach osobistych, godności ludzkiej i przemieniającej sile sztuki.