1. Prostota i duchowość: Plainchant charakteryzuje się prostotą, składającą się głównie z monofonicznych melodii bez akompaniamentu. Ta prostota jest zgodna z monastyczną wartością ascezy i dążeniem do prostego, kontemplacyjnego życia. Powtarzający się charakter pieśni tworzy atmosferę medytacyjną, która pomaga w duchowej refleksji i modlitwie.
2. Zastosowanie liturgiczne: Plainchant jest ściśle powiązany z liturgią i rytuałami Kościoła katolickiego, szczególnie w kontekście monastycznym. Klasztory były ośrodkami pobożności religijnej, a śpiew chorałowy stanowił istotną część ich codziennego kultu, w tym nabożeństw, mszy i innych ceremonii liturgicznych.
3. Wyrażenie społeczne: Życie monastyczne podkreśla wagę wspólnoty, a śpiew chorałowy odzwierciedla ten aspekt. Często jest śpiewana unisono przez całą wspólnotę monastyczną, co sprzyja poczuciu jedności, solidarności i wspólnej duchowości wśród mnichów i mniszek.
4. Oddanie i uwielbienie: Teksty chorałów składają się głównie ze świętych słów łacińskich zaczerpniętych z Biblii, psalmów i hymnów. Poprzez śpiew chorałowy mnisi i mniszki wyrażają swoje oddanie Bogu oraz składają uwielbienie, chwałę i dziękczynienie.
5. Codzienna rutyna: Plainchant jest włączony w codzienną rutynę klasztorną, prowadząc mnichów i mniszki przez różne czynności, w tym modlitwę, pracę i posiłki. Zapewnia tło muzyczne, które wzmacnia zorganizowany i zdyscyplinowany styl życia w klasztorze.
6. Symbolika i znaczenie: Melodie i rytmy chorałów często niosą ze sobą znaczenia symboliczne i nawiązują do tematów religijnych. Mogą wywoływać poczucie transcendencji, duchowości i wiecznej obecności Boga.
Ogólnie rzecz biorąc, związek między śpiewem chorałowym a stylem życia monastycznego polega na dostosowaniu ich prostoty, duchowości, natury wspólnotowej, znaczenia liturgicznego i wspólnego celu, jakim jest poszukiwanie bliższej relacji z boskością poprzez modlitwę i kontemplację.