Głośność mierzy się zazwyczaj w decybelach (dB), jednostce logarytmicznej wyrażającej względną głośność dźwięku w porównaniu z poziomem odniesienia. W muzyce poziom odniesienia wynosi zwykle 0 dB, co stanowi próg słyszalności dla normalnego ludzkiego ucha. Dźwięki poniżej 0 dB są uważane za niesłyszalne, natomiast dźwięki powyżej 0 dB są słyszalne.
Ludzkie ucho odbiera głośność w sposób nieliniowy, co oznacza, że dźwięk dwa razy głośniejszy od innego dźwięku niekoniecznie będzie odbierany jako dwa razy głośniejszy. Zamiast tego ucho odbiera głośność w skali logarytmicznej, gdzie każdy wzrost o 10 dB jest postrzegany jako podwojenie głośności.
Głośność w muzyce można regulować na różne sposoby, w tym:
* Dynamika występu: Muzycy mogą kontrolować głośność swojego instrumentu, zmieniając siłę nacisku, jaki wywierają na instrumenty lub stosując różne techniki gry.
* Zastosowanie oznaczeń dynamiki: Kompozytorzy mogą wskazać żądaną głośność fragmentu za pomocą oznaczeń dynamicznych, takich jak „piano” (miękko), „forte” (głośnio) lub „crescendo” (stopniowo coraz głośniej).
* Zastosowanie wzmocnienia elektronicznego: We współczesnej muzyce często stosuje się wzmacniacze elektroniczne do kontrolowania głośności instrumentów i głosów. Wzmacniacze można wykorzystać do wzmocnienia sygnału z instrumentu lub mikrofonu lub do jego osłabienia.
Głośność to potężne narzędzie, którego można używać do tworzenia różnorodnych nastrojów i atmosfer w muzyce. Można go używać do tworzenia poczucia intymności lub dramatyzmu, do budowania napięcia lub jego uwalniania, lub po prostu do zapewnienia poczucia równowagi i proporcji.