* Dynamika nie została ustandaryzowana. Kompozytorzy często określali w partyturze oznaczenia dynamiczne, ale oznaczenia te nie zawsze były spójne. Na przykład termin „forte” może oznaczać coś innego dla jednego kompozytora niż dla innego.
* Dynamikę często wykorzystywano do tworzenia kontrastu. Kompozytorzy baroku często wykorzystywali nagłe zmiany dynamiki, aby uzyskać dramatyczne efekty. Na przykład utwór może zacząć się cicho, a potem nagle stać się głośny lub odwrotnie.
* Wykorzystano także dynamikę, aby podkreślić ważne momenty w muzyce. Na przykład kompozytor może użyć crescendo, aby zbudować napięcie prowadzące do kulminacji.
Okres klasyczny (1750-1820)
* Dynamika została ujednolicona. W okresie klasycznym panował ogólny konsensus co do znaczenia różnych oznaczeń dynamicznych. Na przykład „forte” oznaczało teraz „głośno”, „fortepian” oznaczało „cicho” i tak dalej.
* Dynamika została wykorzystana w bardziej subtelny sposób. Kompozytorzy klasyczni wykorzystywali dynamikę, aby stworzyć w swojej muzyce poczucie równowagi i przepływu. Unikali nagłych zmian dynamiki i zamiast tego stosowali stopniowe crescendo i decrescendo, aby stworzyć wrażenie dramatyzmu.
* Dynamikę wykorzystano także do stworzenia poczucia jedności. Kompozytorzy klasyczni często używali dynamiki do łączenia różnych sekcji swojej muzyki. Na przykład mogą użyć crescendo do połączenia dwóch połówek ruchu sonatowego.
Ogólnie rzecz biorąc, użycie dynamiki w epoce baroku było bardziej spontaniczne i nieprzewidywalne, podczas gdy w okresie klasycyzmu użycie dynamiki było bardziej kontrolowane i wyrafinowane.