Oto jak:
* Wyższość moralna: Victor przedstawia siebie jako człowieka obdarzonego intelektem i postępem naukowym, jednak jego działaniami kieruje głęboko wadliwe poczucie ego i pycha. Wierzy, że jest moralnie lepszy od swojego stworzenia, odmawiając wzięcia odpowiedzialności za istnienie potwora i zadawane przez niego cierpienia.
* Ignorowanie człowieczeństwa Potwora: Victor postrzega potwora jako potworność, istotę pozbawioną ludzkich cech, pomimo próśb potwora o współczucie i zrozumienie. To zaprzeczenie człowieczeństwa potwora wzmacnia jego wadliwą percepcję i utrwala cykl okrucieństwa i strachu.
* Ucieczka z odpowiedzialnością: Zamiast stawić czoła konsekwencjom swoich czynów, Victor porzuca potwora, zostawiając go samego i staje się niebezpiecznym wyrzutkiem. Przedkłada własne dobro emocjonalne nad dobro potwora, jeszcze bardziej podkreślając swoją hipokryzję.
* Idealizm romantyczny: Victor pragnie wiedzy i władzy, ale nie bierze pod uwagę etycznych konsekwencji swoich poszukiwań naukowych. Jego romantyczny idealizm zaślepia go na potencjalne konsekwencje swoich działań, co ostatecznie prowadzi do tragedii.
Warto zauważyć, że hipokryzja Victora nie zawsze jest zamierzona. Często kieruje nim strach, poczucie winy i desperackie pragnienie uchronienia się przed konsekwencjami swoich czynów. Ta złożoność czyni go raczej fascynującą i moralnie niejednoznaczną postacią niż zwykłym hipokrytą.
Ostatecznie działania Victora pokazują niebezpieczeństwa wynikające z niekontrolowanych ambicji i znaczenie uznania konsekwencji naszych wyborów. To przestroga o tym, jak nawet najbardziej błyskotliwe umysły mogą zostać pochłonięte przez własną pychę i nie dostrzec człowieczeństwa w otaczających ich ludziach.