Stopniowe objawienie: Poe stopniowo ujawnia rosnącą świadomość narratora dotyczącą dźwięku stukania. Narrator początkowo traktuje to jako wytwór wyobraźni, później jako odgłosy szczurów, by ostatecznie zdać sobie sprawę, że rzeczywiście ktoś puka do drzwi. To poczucie niepewności potęguje napięcie.
Szczegóły sensoryczne: Poe wykorzystuje żywe szczegóły zmysłowe, aby zwiększyć niepokój czytelnika. Powtarzające się i uporczywe stukanie jest opisywane przymiotnikami takimi jak „niski”, „nudny”, „wyraźny” i „monotonny”. Narrator podkreśla również nieregularne odstępy między uderzeniami, co jeszcze bardziej niepokoi czytelników i wywołuje poczucie niepokoju.
Tempo i czas: Poe umiejętnie kontroluje tempo opowieści, aby zwiększyć napięcie. Opukiwanie rozpoczyna się cicho i rzadko, ale zwiększa intensywność i częstotliwość w miarę postępu narracji. Ta stopniowa eskalacja odzwierciedla rosnące napięcie i narasta w kierunku kulminacyjnym historii.
Złożoność psychologiczna: Poe zagłębia się w stan psychiczny narratora, aby wzmocnić atmosferę napięcia. Stukanie staje się przejawem poczucia winy i paranoi narratora, zacierając granicę pomiędzy rzeczywistością a halucynacjami. Ten wymiar psychologiczny dodaje kolejną warstwę niepewności i utrzymuje czytelnika w napięciu.
Symbolika i metafora: Poe używa symboliki i metafory, aby pogłębić poczucie tajemnicy otaczającej opukiwanie. Pukanie można interpretować jako symbol sumienia narratora lub nieuniknionych konsekwencji jego działań, dodając warstwy symbolicznego znaczenia i tak już złowieszczemu dźwiękowi pukania.
Rozwój postaci: Niewiarygodny i coraz bardziej niekonsekwentny charakter narratora przyczynia się do ogólnego napięcia. Czytelnik staje się niepewny co do spostrzeżeń narratora i prawdziwości jego opowieści o wydarzeniach, co pogłębia niepewność co do prawdziwego źródła podsłuchu.
Łącząc te elementy, Poe umiejętnie tworzy wyczuwalne poczucie napięcia i zapadającą w pamięć atmosferę, która utrzymuje czytelnika w niepewności aż do samego końca historii.