Konflikt ten przejawia się na kilka sposobów:
* Wewnętrzna walka Bucka: Buck, udomowiony pies, zostaje skradziony z jego komfortowego życia i zmuszony do ostrego świata pustyniej Alaski. Musi skonfrontować swoje pierwotne instynkty, „wezwanie dzikiego”, które przyciąga go do życia wolności i dzikości, jednocześnie starając się trzymać resztki swojej cywilizowanej przeszłości.
* Walka Bucka z jego ludzkimi panami: W całej powieści Buck staje w obliczu różnych okrutnych i obojętnych ludzkich mistrzów, którzy wykorzystują jego siłę i traktują go jak towar. Musi nauczyć się przetrwać i stwierdzić swoją dominację w tym trudnym środowisku.
* Clash między ludźmi i dziki: Powieść podkreśla niszczycielską moc ludzkiej chciwości i nieodłączną dziką przyrodę natury. Ludzie próbują kontrolować i wykorzystywać środowisko, ale dzikie siły natury zawsze mają ostateczne słowo.
Szczególne przykłady tego konfliktu:
* Początkowa walka Bucka o dostosowanie się do nowego życia na północy, w tym jego surowe traktowanie przewoźnika pocztowego i ciągłą walkę o przetrwanie.
* Wewnętrzny konflikt Bucka, który stopniowo staje się bardziej pierwotny i instynktowny, co doprowadziło go do zabicia Spitza i przejęcia pozycji głównego psa.
* Konflikt między „prawem klubu” (ludzka dominacja) a „Prawem Fang” (Natural Order), którego doświadcza Buck, gdy porusza brutalnym światem Jukonu.
* Ostatnia scena, w której Buck decyduje się pozostać ze swoją paczką wilka, odrzucając życie cywilizacji, które kiedyś znał.
Ostatecznie konflikt w „Call of the Wild” jest złożonym i wieloaspektowym, badając moc instynktu, brutalność ludzkiej natury i trwałą siłę dzikiego.