Co narrator myśli o kochance w sonecie 130?

Narrator Sonetu 130 nie uważa swojej ukochanej za ideał fizycznego piękna wedle standardów społecznych. Wierzy, że jej cera nie jest jasna jak śnieg, jej piersi nie są białe jak gołębie, a jej oddech nie przypomina wonnych perfum. Twierdzi również, że muzyka potrafi tworzyć melodie lepsze od jej głosu, a róże mogą pochwalić się przyjemniejszym kolorem niż jej policzki.