Każdy uczestnik impasu trzyma zasób, którego potrzebuje drugi. Wyobraźmy sobie na przykład dwie transakcje, T1 i T2. T1 zablokował zasób A, a T2 zablokował zasób B. T1 potrzebuje zasobu B do ukończenia, ale nie może go uzyskać, dopóki T2 nie zwolni blokady. Podobnie T2 potrzebuje zasobu A do ukończenia, ale nie może go zdobyć, dopóki T1 nie zwolni blokady. To powoduje impas.
Tym, co odróżnia impas fantomowy od normalnego impasu, jest to, że uczestnicy nie są świadomi siebie nawzajem. Każdy z nich próbuje robić swoje, ale niechcący blokują się nawzajem.
Zakleszczenia fantomowe są trudne do wykrycia, ponieważ nie są spowodowane żadnym pojedynczym punktem awarii. Są one spowodowane rozproszoną naturą samego systemu. W rezultacie ich rozwiązanie może być bardzo trudne.
Jednym ze sposobów rozwiązania fantomowych zakleszczeń jest zwiększenie liczby blokad w systemie. Zmniejsza to prawdopodobieństwo, że dwie transakcje będą musiały zablokować te same zasoby w tym samym czasie. Innym sposobem rozwiązania fantomowych zakleszczeń jest użycie limitów czasu. Jeśli transakcja nie zwalnia blokady po upływie określonego czasu, zostaje przerwana, a blokada zostaje zwolniona.
Zakleszczenia fantomowe są rzadkim zjawiskiem, ale gdy wystąpią, mogą stanowić poważny problem. Rozumiejąc, czym są i jak je rozwiązać, możesz pomóc w zapewnieniu płynnego działania systemów rozproszonych.