Oto kilka przykładów tego, jak może objawiać się wołanie o pomoc:
Ustnie:
* Stwierdzenia bezpośrednie: – Już nie wiem, co robić. „Czuję się przytłoczony”.
* Skargi i negatywne opinie: Ciągłe narzekanie na rzeczy pozornie drobne, wyrażanie nadmiernego pesymizmu.
* Groźby samookaleczenia lub samobójstwa: Są one poważne i wymagają natychmiastowego działania.
* Wskazówki pośrednie: – Chciałbym po prostu zniknąć. – Może będzie mi lepiej, jeśli będę sam.
Niewerbalne:
* Zmiany w zachowaniu: Zwiększone wycofanie, izolacja lub agresja.
* Zmiany fizyczne: Zaniedbywanie higieny osobistej, zmiany w rytmie snu, zmiany apetytu.
* Nadużywanie substancji: Używanie alkoholu lub narkotyków, aby sobie poradzić.
* Samookaleczenie: Cięcie, pieczenie lub inne formy samookaleczenia.
* Zmiany w wyglądzie: Nagła zmiana ubioru, fryzury lub makijażu.
Warto o tym pamiętać:
* Każdy wyraża się inaczej: Wołanie o pomoc może wyglądać inaczej w zależności od osobowości danej osoby i konkretnej sytuacji.
* Wołanie o pomoc może być subtelne: Czasami znaki przypominają bardziej szepty niż krzyki.
* Nie wszystkie wołania o pomoc są oczywiste: Niektórzy ludzie mogą być bardzo dobrzy w ukrywaniu swoich zmagań.
Jeśli uważasz, że ktoś wysyła wołanie o pomoc, niezwykle ważne jest, aby zareagować:
* Potraktuj to poważnie: Nie lekceważ i nie ignoruj sygnałów.
* Zaoferuj swoje wsparcie: Daj im znać, że jesteś przy nich.
* Zachęć do profesjonalnej pomocy: Jeśli sytuacja jest poważna, zachęć je do skorzystania z terapii lub poradnictwa.
* Słuchaj aktywnie: Zapewnij im bezpieczną i nieoceniającą przestrzeń do rozmowy.
* Nie wywieraj na nich presji: Pozwól im otwierać się w swoim własnym tempie.
Jeśli sam krzyczysz o pomoc, zwróć się o wsparcie do zaufanego przyjaciela, członka rodziny lub specjalisty.
Pamiętaj, nie jesteś sam. Są ludzie, którym zależy i chcą pomóc.