Poeta jest przerażony tym, jak pojawia się w lustrze, jak siebie widzi:„obcego” z „nie moim uśmiechem” i „oczami, które na mnie nie patrzą”. Odzwierciedla to jego wyobcowanie od własnej tożsamości i strach przed uwięzieniem w świecie, który utracił człowieczeństwo.
Zastosowanym tu narzędziem poetyckim jest personifikacja , gdzie poeta nadaje swojemu odbiciu cechy ludzkie. Odbicie ma „nie mój uśmiech” i „oczy, które na mnie nie patrzą”, co sugeruje, że jego odbicie jest odrębną istotą, prawie inną osobą. To potęguje niepokojące i przerażające doświadczenie widzenia siebie w lustrze.
Oto zestawienie tego, jak ta personifikacja wzmacnia znaczenie:
* Alienacja: Podkreśla głębokie poczucie wyobcowania i odłączenia, jakie odczuwa poeta. Odbicie, rzekoma reprezentacja samego siebie, jest teraz obca.
* Utrata siebie: Podkreśla utratę własnej tożsamości poety, który nie potrafi już rozpoznać siebie w lustrze.
* Strach przed nieznanym: Budzi to poczucie strachu i niepokoju, gdy poeta konfrontuje się ze zniekształconym obrazem samego siebie i zastanawia się, kim jest ten „obcy”.
Personifikując swoje odbicie, Okara czyni swój wiersz potężniejszym i skłaniającym do refleksji. Za pomocą tego poetyckiego narzędzia zgłębia tematykę wyobcowania, tożsamości i strachu przed utratą człowieczeństwa w szybko zmieniającym się świecie.