„Ozymandias”
„Ozymandias” to sonet składający się z 14 wersów, zapisany pentametrem jambicznym (metr po dziesięć sylab w wierszu). Jest to dramatyczny monolog podróżnika, który natrafia na zrujnowany posąg potężnego niegdyś faraona Ozymandiasza.
Streszczenie:
- Wiersz zaczyna się od opisu przez mówcę rozległej i samotnej pustyni, gdzie natrafia na rozpadający się posąg.
- Na posągu widnieją napisy:„Nazywam się Ozymandias, Król Królów; spójrzcie na moje dzieła, Potężni, i zwątpijcie!”
- Mówcę uderza arogancja i duma słów Ozymandiasza, ale rozglądając się dalej, zdaje sobie sprawę, że niegdyś wspaniałe pomniki obrócono w ruinę.
- Pozostał jedynie roztrzaskany posąg z chełpliwym napisem, który staje się symbolem przemijania władzy i chwały.
- Wiersz kończy się refleksją mówcy nad ironią losu, że próba uzyskania nieśmiertelności przez Ozymandiasza spowodowała, że jego dziedzictwo zostało zapamiętane jako przestroga.
„Ozymandias” to głęboka medytacja nad przemijającą naturą ludzkiej mocy i daremnością ludzkich wysiłków w celu osiągnięcia trwałej sławy i chwały. Służy jako przypomnienie, że nawet największe imperia i władcy w końcu upadają i zostaną zapomniane.