Oto krótkie wyjaśnienie wiersza:
1. Życie jest sceną: Wiersz rozpoczyna się od przygotowania sceny do porównania. Jaques mówi:„Cały świat jest sceną, a wszyscy mężczyźni i kobiety to tylko gracze”. Ta linia ustanawia metaforę, że życie jest przedstawieniem teatralnym, w którym każda osoba odgrywa rolę.
2. Siedem etapów rozwoju człowieka: Następnie Jaques opisuje siedem etapów życia człowieka, od niemowlęctwa do starości, porównując je do różnych aktów teatralnych. Etapy te obejmują:
* Niemowlę: Płacząc i bezradny jak noworodek.
* Uczeń: Niechętnie idę do szkoły, niosąc torbę i lśniącą poranną twarz.
* Kochanek: Wzdycham jak piec do ukochanej osoby.
* Żołnierz: Pełni dziwnych przysięg, zazdrosni o honor, skorzy do walki i kłótni.
* Sprawiedliwość: Dostojny i szanowany, z dość zaokrąglonym brzuchem.
* Pantalon: Stary, zwiędły, zazdrosny i podejrzliwy, w okularach na nosie i młodzieńczych rajstopach, z dużym luźnym zamkiem.
* Druga dziecinność: Powrót do bezradnego stanu niemowlęctwa, z brakiem zębów, wzroku i smaku, i bez wszystkiego.
3. Refleksja na temat ról i występów: Jaques zastanawia się nad różnymi rolami, jakie ludzie odgrywają w życiu, od królów po żebraków. Podkreśla ideę, że każdy człowiek ma swoją rolę do odegrania i musi ją dobrze wykonać, aby wypełnić wielki plan życiowej gry.
4. Koniec spektaklu: Przemówienie kończy się potężną świadomością. Jaques mówi:„Ostatnia scena, która kończy tę dziwną, pełną wydarzeń historię, to drugie dzieciństwo i zwykłe zapomnienie, bez zębów, bez oczu, bez smaku, bez wszystkiego”. Ta linia podkreśla końcowy etap życia, w którym wszystkie role i przedstawienia dobiegają końca, pozostawiając jedynie zapomnienie i utratę wszystkich zdolności.
W istocie wiersz „Cały świat jest sceną” oferuje filozoficzne spojrzenie na naturę życia i role, jakie w nim odgrywamy. Zachęca nas do przyjęcia swoich ról, zagrania ich z wdziękiem i autentycznością, a ostatecznie do zaakceptowania nieuniknionego końca wielkiego teatralnego przedstawienia życia.