1. Porównania:
„Jej oczy były jak gwiazdy, tak jasne, że świeciły”
„Jej głos brzmiał jak szept, miękki i niski”
- „Jej uśmiech był jak słońce, ciepły i jasny”
- „Jej dotyk był jak powiew wiatru, delikatny i chłodny”.
Te porównania porównują aspekty Any do elementów naturalnych, podkreślając jej piękno i eteryczne cechy.
2. Metafory:
- „Była kwiatem w pełnym rozkwicie”.
- „Była promykiem słońca w pochmurny dzień”.
Te metafory bezpośrednio utożsamiają Anę z pięknymi, naturalnymi obrazami, jeszcze bardziej podkreślając jej pozytywne cechy.
3. Personifikacja:
- „Gwiazdy tańczyły w jej oczach”
- „Księżyc śpiewał w nocy kołysankę”,
- „Wiatr szepnął jej imię”.
Poeta przypisuje tu cechy ludzkie bytom nieludzkim, nadając opisom otoczenia Any urok.
4. Aliteracja:
- „Gwiaździste niebo”,
- „łagodny powiew wiatru”,
- „miękkie szepty”.
Te powtarzające się dźwięki spółgłoskowe tworzą przyjemny efekt dźwiękowy, dodając muzykalności wiersza.
5. Asonans:
- „jasno świeciły”,
- „słońce, ciepło”,
- „jak wiatr”.
Te powtarzające się samogłoski tworzą gładki, harmonijny dźwięk podczas głośnego czytania wiersza.
6. Powtórzenie:
- „Ana” (powtarzane w całym wierszu)
- „Lubię to” (powtórzone w porównaniach)
Powtórzenie „Any” podkreśla jej centralną obecność w wierszu, natomiast powtórzenie „jak” wzmacnia porównania dokonane między nią a pięknymi elementami przyrody.
Te literackie środki wspólnie tworzą żywy portret Any i urzekającego wpływu, jaki wywiera na otaczający ją świat.